بــاز اين خدا ، به عـــهد خود وفــا نكرد

دخــتري  دوباره  نـــذر خـــود ،ادا نكرد

نذر چشــــم مادرش  ،  كه بعــد  رفــتن

ســـايه پدر ،  به هم  نــهاد  و وا  نكرد

دخـــتري  كه يازده  ســـال مــــمتد است

زيــر ضــربه هاي زنــدگي ،  صــدا نكرد

بـــاد سرد بي كسي ،  بر او وزيـــد و او

هـيچ دست كوچـكش نبست و (هــا) نكرد

تــرمه و حــرير گـرچه  او نـديـده  بــود

از لبـــاس وصـــله دار  خــود حيـــا نكرد

دست كوچكش براي هر كسي دعا نوشت

هيــــچ كس چرا بــــراي او دعــــا نكرد؟

دســـت پر نــوازش پـدر نديده مي نوشت

دست پـر نـوازش پـــدر، بــزرگ مـا نكرد

روي ريل سرنوشت،ذره ذره مي شكست

ريـزعـلي قـصه هــا هـم آتـشي هوا نكرد

پــل به روي هر نـگاه هــرزه اي كــشيد

دســت ســوي هـر غــرور و ادعــا نكرد

او هــميشه تـوي گــريه اش نـماز خواند

بـــــــاز هــم خـدا تـوجهي چــــــرا نكرد؟

گــــــريه كـــردن از تــمام يــاد او پـــريد

گــــــريه كــردني كـــــه درد او دوا نكرد

او كــه گوشه چـشمي از خدا نــديده بود

لــحظه اي هـم الــتماس بــنده خــدا نكرد

يــا كه پــشت پــلك اين خدا نــشسته بود

يــا نـشسته پــشت آن دري كه بـسته بود

بــعد مــادرش لـــباس خــود ســــياه كرد

هـي نــشست و خــسته از تــه دل آه كرد

بـاغــبان دلـــش خــنك شد از نــهال پـــير

سبزه آتـشش كــشيد و خــود ، نگاه كرد

ايــن نـــهال پــير، ســبزيـش به بـــاد داد

رفــته رفــته راه رفــته ، نـــيمه راه كرد

از مــن و تــو، از خــدا واز هـمه گذشت

عــاقــبت ، شــبي  بـــريد واشــــتباه كرد

بـــاز هــم قــــلم بــراي چـــشمها، نوشت

دخـــــتر دوازده ســــاله اي ، گـــناه كرد

سلام

مي نويسم شايد بخواني ، شايد بداني .....

مي بيني كه هنوز هم مي توانم بنويسم و مي نويسم ... تا هميشه

مي بيني كه هنوز هم از تو مي نويسم

آنقدر مي نويسم كه گلويم از سنگيني گلايه كند

همه اش ... مال خودت

تقديم به.....

  شاخه گل و ظرف آب و يك دعا براي پنجشنبه عصر

ميوه،شمع وشيشه گلاب و گريه هاي پنجشنبه عصر

گـــل براي تو به رسم آن قرارهاي هـــفتگي و دست ...

مي كشم به هر چه خاطرات بي وفاي پنجشنبه عصر

من نــشسته ام  كـــنار بـغض سرد آتشي  كه در دلم...

چه زبانه مي كشد هـميشه لحظه هاي پنجشنبه عصر

تـو اسـير خـاك و من چه بي حيا نـشسته ام  كنار  تو

چـشم من به ياد جمله ي (توهم بيا)ي  پنجشنبه عصر

پشت نرده هاي  پارك  شهر، توي راه مدرسه،....آه

يـاد آن قـرار و حرف هاي با  صـفاي  پنجشنبه عصر

من فـقط كنار تو ، بگو ، بگو كه مي پـذيريم ، عـزيز

ها.. بگو دلت دوباره مي كند هواي پنجشنبه عـــصر

من( يكي نبود) قصه اي شدم، كه توغـروب قصه اي

قصه اي به نــام نـاله هـاي بي صداي پنجشنبه عصر

انعـكاس يك نگاه غـرق خواهـشم ولي چه سود...من

من كجا و يك قــرار تازه اي ، به جاي پنجشنبه عصر

سا عت  هميشه  چشم   انتظار  يك  هـميشه  رفـتـنم

مـن كه مي سپارمت دوبـاره به خداي پنجشنبه عصر

پهلوي اسم  خود ، اسم  مرا نوشت

اين آيــه دختري ، جنس خدا  نوشت

تسبيح چشم او هي ذكر خواند و بعد

با  دستهاي خيسش يك  دعا  نوشت

اما  نگو  خــدا ، اصـلا  نمي  شــنيد

اين را خدا خودش در برگ ما نوشت

يك سايه مثل باد رقصيدورفت وگفت

امشب خدا تو را ، در نا كجا  نوشت

يــك اتـــفاق ساده مـــثل يك  عـــبور

كه دست خط خطي ي كوچه ها نوشت

دختر ز چشم  كوچه محو شد و بعد

انــگار اسم  خود ، در انزوا  نوشت

برگشت اين ورق اي واي سرنوشت

از اين (كجاي) ما ، تا نا كجا نوشت

آن شهرزاد من چه بي صدا شكست

با  يك  دل  شكسته بي صدا  نوشت...

ما هردوبي كس وما هردو بي هميم

اين روزگار  بد ،  ما را چرا  نوشت؟

غزل هم آب شد ،  كم كم چكيد از من

غزل ،  پرواز كرد  و دل  بريد از من

غزل هر شب كنارم بود و مي  خنديد

و در يك  چشم بستن ، پا كشيد از من

غـزل بر روي كاغــذ رقص ميكردآن...

زمان  كه  قصه غم  مي شنيد از  من

غــــزل افــــسانه آن  دخــتر زيــــــبا

كـه در شهر  محبت ، كم  نديد از من

غـزل آن  سيب سرخ  بر  سر  شاخه

كه يك  نا مهرباني  تازه  چيد  از من

غزل  يك  دختر  نـقاش  و  يك  تــنها

كه هي طرحي دوباره مي كشيد از من

غـزل  يك  شعر  مـاندن  تا  ته  قـصه

نفهميدم  چرا رفت  و چه ديــد از من

غزل  ،  ( شيدا) عزيز  بي  مثال  من

كه رفتن ، ساز كرد و دل بريد از من

برايـــت نــازمي كــردم ، خريــدارش نبودي

دلم وقـتي به درد آمــد، كه دلــدارش نبودي

براي روز مرگ دل ، سيــاهم را به تـن كردم

دلـت خــنديد وفــهـيدم ، عــــزادارش نبودي

چه شبها چشمهايم را به سوز اشك سوزاندم

چه غمها بر دلم بگذشت ، غمخوارش نبودي

براي خستگي  دستهايم  ، دست  مي خواهم

چقدر اين دست ، تنها ماند وتو يارش نبودي

چه ساده با  تو خنديدم ، ولي هرگز نخنديدي

چه ساده دل به تو دادم ، نگهدارش   نبودي

دل بيچاره ام هر شب سر كوي تو منزل  بود

برو( شيدا) كه فهميدم تو هم ، يارش نبودي

براي مــاندنت ، هر لــحظه بـاريدم ، نماندي

غــــم دل كندنت ، برچهره پـاشيدم ، نماندي

توراكعبه، تورا قبله، تورامحراب مي خواندم

خــدا را تــو، خودم را بـنده ات ديـدم نماندي

غـم روز وداعــت را به سينه فرش كردم من

بـه وقت رفـتـنت ، بر سجده خوابيدم  نماندي

همان ساعت كه فهميدم به دل قصد سفرداري

چو شــمع از رفــتن  پروانه نـالــيدم ، نماندي

بهار سبز عمرم را به  پايت  من  خزان كردم

چو ياس تشنه اي از ريشه خشكيدم ، نماندي

غروب رفتنت سهمم ازاين دنيا كمي جان بود

كه آن هـم از درخـت زندگي  چــيدم ، نماندي

سبزه چشم سياهم ، سرخ چشم و زردم

آخر بي  كسي  و غصه و رنج  و  دردم

ساده  سيب غزلم بودي  و چيدند  تو را

بعد تو ،  قافيه  حتي  نشد  آن  همدردم

بال وپر ، قصه پرواز ، ببين اين بار من

مثل  يك  خسته  بي  بال  و پر شبگردم

سايه ات  سايه  من بود ،  گرفتي از من

بعد تو خوب نشد، خوب نشد ، سردردم

تو  بگو مثل  هميشه ، كه  نمي دانستم

ولي اين بار نگو ،من كه خودم روكردم

آرزويم  به  خدا  ، رفتن  و رفتن  باشد

كه گواهي دهداين دست ضعيف وسردم

راه  دشواري بود ،  دل  من  تا  دل  تو

در عبور از خم اين راه ، شكسته مردم

رفته ازدست،سلامت،رفته از دست منم

اين گناه تو نبود،هر چه شد خود كردم

رفـتن  ياس  غريبم  را ، كجا  با ور  كنم ؟

قصه  تـلخ   نديدن  را ، كجا  از  بر  كنم ؟

بعد رفتن با نديدن تو بگو شهرم كجاست ؟

شهر رفتن يا كه مردن يا كه سردر بر كنم؟

هركس از راهي رسيد وگفت ميخواهم تورا

بايد از گوشي بگيرم ، گوش  ديگر در كنم

نازميگفتي نخواهي رفت هرگز، اما بي وفا

رفـتي و اين شد كه دل بـيمار چـشم تر كنم

ياس زيبايم دگر من ،(ما) نخواهد شد چرا؟

بعد تو من عهد كردم ، تا كه تنها  سر كنم

موج  بي موج   ترين  دريايم

رنگ  بي رنگ ترين صحرايم

ساكن كوه خــيالم ، هــــرشب

اهـــل بي مرزترين ، رؤيـــايم

شاعرشعــرســكوتـم  ، امروز

زردي هـــــــرغـــزل فـــردايم

جوشش  هر نفسم  فرياديست

سرد وخاموش  بر اين  لبهايم

شهره  شهر  جنون  و  دردم

سايه اي ، گمشده  در شبهايم

گرچه اين هنجره ام خاموش است

واژه ســــرد (بــمان) ،آوايــم

 اگه زياده ببخشيد...